Kulisy wyścigu o PLC cz. 2

Był rok 1970, w Hydra-Matic, dziale przekładni automatycznych firmy General Motors w Ypsilanti (Michigan), trwał właśnie wyścig o opracowanie pierwszego programowalnego sterownika logicznego. Do peletonu załapały się trzy projekty stworzone w oparciu o różne architektury.
Dwie grupy w Hydra-Matic, tworzenie sojuszy
Firma Richarda, 3-I, rozpoczęła współpracę z Computer Group. Lundy mówi, że w fazie ewaluacji oferowanych produktów bardzo zaostrzyła się rywalizacja pomiędzy zespołami w dziale Hydra-Matic. Dla Computer Group zalety związane z lepszymi możliwościami logicznymi były jasne, dlatego oczywisty wybór stanowił dla nich PDQ-II. Rozwiązanie od 3-I  było idealne w aplikacjach wymagających skomplikowanego programowania, a takim miała być nowa linia produkcji sprzęgieł. Lundy wspomina, że w grupie komputerowej szybko zaczęto określać PDQ II jako „cholernie szybki”.
Emmett oraz zespół Circuitry Group mocno postulawali za Modicon 084. Programowanie, które zespół Computer Group uważał za zaletę, zespół Emmetta postrzegał raczej jako wadę. Ponieważ język programowania stosowany w Medicon 084 był podobny do używanych przez grupę schematów drabinkowych spodziewano się, że zapewni to gładkie przejście na nowy system, a także niskie koszty szkoleń i wsparcia. Randy Brodzik przypomina sobie, że Emmett patrzył na projekt przez pryzmat jego wdrożenia: –Mówił, że aby nowe technologie spotkały się z powszechną akceptacją, muszą w jakimś stopniu naśladować to, co jest aktualnie użytkowane.
Wartość dodaną produktu Modicon stanowiło to, że 084 był jedynym sterownikiem we wzmocnionej obudowie, co dawało ochronę przed środowiskiem hali produkcyjnej. Konkurencja tego nie miała.
Porównanie projektów sterownika
Wszystkie trzy sterowniki były oceniane przez kolejne dwa lata, aż w końcu – 3 czerwca 1970 r. – przygotowano dokument podsumowujący porównanie. Tak jak się spodziewano, konkurencję podsycali zarówno dostawcy, jak i zwolennicydanych produktów w samym Hydra-Matic.
Douglas Brant wspomina, że nie trudno było sobie wyobrazić jak dochodowym produktem stanie się sterownik PLC.
– Ludzie czuli, że jest to wykonalne i wszystko co muszą zrobić to przejść się po zakładzie i policzyć maszyny. A potem uporać się z liczbą, która przypominała narodowy dług publiczny – mówi Brant.
Ograniczenia, które ostatecznie pogrążyły PDP-14 firmy DEC, zostały jasno opisane w raporcie Hydra-Matic. W wymaganiach dotyczących przechowywania danych w pamięci dokument stwierdzał, że „PDP-14 nie może temu sprostać, ponieważ posiada pamięć typu read-only.” DEC był także jedynym z pośród konkurentów, który nie dostarczał schematów połączeń dla różnych programów. Raport dawał w tym miejscu przewagę produktom 3-I oraz Modicon: „Lista schematów przyśpiesza instalację oraz radzenie sobie z problemami. Zmniejsza także ilość błędów.”
Wprawdzie możliwości obliczeniowe sterownika DEC były jego mocną stroną, ale podejście firmy, polegające na utrzymaniu ścisłej kontroli, okazało się zbyt drogie i restrykcyjne.
Wszystkie trzy firmy przetestowały swoje produkty w warunkach przemysłowych, ale to Modicon oraz 3-I udowodniły, że implementacja ich produktów jest najbardziej efektywna. 3-I zostało zakupione przez Allen-Bradley w 1971 roku, a język programowania Modicon, imitujący schematy drabinkowe, jest wciąż używany przez producentów sterowników PLC. Douglas Brant zgadza się z tezą Modicon, że to oni wynaleźli sterowniki PLC.
– Ich czteroelementowa konstrukcja była tak podobna do schematów drabinkowych, których używaliśmy, że najrozsądniejszym było, żeby to właśnie ich produkt wygrał.
Końcowy produkt – wysiłek całego zespołu
Brant wierzy, że tylko współpraca między Dave’em Emmettem i Edem O’Connellem uratowała projekt przed ostatecznym utknięciem w martwym punkcie:
–  Dave był typem człowieka, który miał dar patrzenia w przyszłość. On i Ed chcieli tego, co byłoby najlepsze dla działu Hydra-Matic.
Randy Brodzik pamięta, że Ed i Dave „zawsze szukali najlepszych rozwiązań z punktu widzenia firmy i branży.”
Richard Lundy pozostał w 3-I podczas przejmowania firmy przez Allen-Bradley, a potem założył Control-o-motion (która następnie zmieniła się w COM Inc.). Wrócił do Hydra-Matic w 1998 jako konsultant projektu nowych stanowisk testowych. Dave Emmett opuścił General Motors w 1980 i założył Superior Controls w Plymouth (Michigan), która później przekształciła się w firmę zajmującą się integracją systemów – RedViking.
Randy Brodzik pracował w dziale Hydra-Matic w zespole Controls Group od 1983 do 1990, kiedy to opuścił GM by dołączyć do Dave’a Emmetta w Superior Controls. Douglas Brant przepracował w Hydra-Matic 18 lat, a następnie również dołączył do Superior Controls. Ed O’Connell pracował w General Motors do emerytury, a Richard Lundy opisał go jako „wspaniałego przyjaciela i mentora.”
Rywalizacja jest fundamentem wielu wielkich wynalazków, a dzisiejsze sterowniki PLC są wynikiem twórczego współzawodnictwa wśród zespołów działu przekładni automatycznych Hydra-Matic w amerykańskim koncernie General Motors. Dzisiaj wciąż czerpiemy z tego korzyści.
Autor: Randall Brodzik, prezes oraz dyrektor wykonawczy w RedViking, pracował dla Dave’a Emmetta przez 29 lat, do jego śmierci w 2007 roku. Materiał o projekcie „Standard Machine Controller” powstał w wyniku rozmów Randalla z Emmettem, z Control Engineering, a także na bazie innych, historycznych artykułów. Redakcja: Mark T. Hoske, content manager, CFE Media, Control Engineering.
Tłumaczenie: Adam Miś